3 – Project Cybersyn – Κεντρικός Σχεδιασμός στη Χιλή του Αλιέντε – η Κυβερνητική και ο Stafford Beer – 3

Μέρος Γ’

Στην προηγούμενη ανάρτηση είδαμε πώς ο Stafford Beer, ο Άγγλος ειδικός της Κυβερνητικής και του Μάνατζμεντ (Management Cybernetics), προσλήφθηκε από την κυβέρνηση Αλιέντε για να εκπονήσει και να υλοποιήσει ένα σχέδιο που θα εισήγαγε την Κυβερνητική και το Μάνατζμεντ στην διοίκηση των κρατικοποιημένων επιχειρήσεων της Χιλής με έμφαση στον Κεντρικό Σχεδιασμό της Παραγωγής με επιστημονικές μεθόδους και συμμετοχή των εργαζομένων στην Διοίκηση. Αυτό το σχέδιο ονομάστηκε Project Cybersyn ή Synco και αποτελείτο από τέσσερα επιμέρους προγράμματα. Ήδη περιγράψαμε το πρώτο, το Cybernet. Ένα Δίκτυο Μεταφοράς Πληροφοριών μεταξύ της Παραγωγής (κρατικών εργοστασίων) και του Σχεδιασμού (Χιλιανή Υπηρεσία Παραγωγικής Ανάπτυξης – CORFO) όπου 500 μηχανές telex ενωμένες με το τηλεφωνικό δίκτυο ή μέσω δορυφόρου με “microwave link” όπως λέει ο Stafford Beer, μετέφεραν καθημερινά 2,000 μηνύματα με πληροφορίες και εντολές.

Σε αυτή την ανάρτηση θα περιγράψω τα προγράμματα 2. Cyberstride και 3. Checo.

Πρώτα όμως θέλω να αναφέρω τις υπολογιστικές υποδομές που είχε στην διάθεση του το Project Cybersyn, στην Χιλή το 1971.

Ο ίδιος ο Stafford Beer στην αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου του Brain of the Firm [2] αναφέρει ότι αρχικά δόθηκε στο Project Cybersyn χρόνος σε ένα IBM 360/50 και μετά σε ένα Burroughs 3500. Αν και ο δεύτερος υπολογιστής ήταν λιγότερο δυνατός, τον χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά για το Cybersyn, ενώ τον πρώτο μοιράζονταν με άλλους χρήστες. Γενικά, και οι δύο αυτοί υπολογιστές τότε (1970) κόστιζαν κάποια εκατομμύρια δολάρια, είχαν ελάχιστη μνήμη (RAM) και ένα κλάσμα της υπολογιστικής δύναμης ενός σημερινού smartphone. Από την άλλη, οι προγραμματιστές εκείνον τον καιρό ήταν τεχνίτες που έπαιρναν από την μηχανή όλα όσα είχε να τους προσφέρει. Ενώ το λογισμικό που παρήγαγαν δεν σπαταλούσε υπολογιστική δύναμη, π.χ., σε εφφέ εντυπωσιασμού με γραφικά (που δεν υπήρχαν, τουλάχιστον όπως τα ξέρουμε σήμερα με τα “παράθυρα”). Και πάλι όμως η υπολογιστική δύναμη που είχε στην διάθεση του το Project Cybersyn ήταν ελάχιστη με τα σημερινά δεδομένα. Ένας γρηγορότερος υπολογιστής με μεγαλύτερη μνήμη (RAM) φυσικά σήμαινε επεξεργασία περισσότερων δεικτών σε λιγότερο χρόνο, άρα μεγαλύτερη και καλύτερη εικόνα της παραγωγής και γρηγορότερη (ίσως και “real-time”, την ίδια στιγμή δηλαδή) αντίδραση σε συναγερμούς.

Ο Stafford Beer γράφει στο ίδιο βιβλίο ότι σκοπός του ήταν το κάθε εργοστάσιο (και η επιτροπή εργατών εκεί μέσα) να έχει και τον δικό του μικρό υπολογιστή ο οποίος θα ανάλυε τα δεδομένα της παραγωγής του, θα ειδοποιούσε για τυχόν ανωμαλίες και θα έστελνε τις επεξεργασμένες πληροφορίες στο ανώτερο επίπεδο μέσω του δικτύου επικοινωνίας. Όμως η έλλειψη τέτοιων υπολογιστών σε μεγάλο αριθμό (ένα σε κάθε επιχείρηση δηλαδή), λόγω έλλειψης ρευστού, τους οδήγησε να “κεντρικοποιήσουν” την επεξεργασία των δεδομένων στέλνοντας τα στο κεντρικό mainframe, δηλαδή τον Burroughs 3500 στο Σαντιάγο. Το κεντρικό mainframe τα επεξεργαζόταν, τα ανέλυε και τα έστελνε πίσω μαζί με σχετικούς συναγερμούς αν διαπίστωνε ότι κάτι είχε ξεφύγει από το κανονικό.

Πάμε τώρα να δούμε τα επόμενα δύο προγράμματα του Project Cybersyn.

2. Cyberstride

Ο σκοπός αυτού του προγράμματος ήταν:

  1. η ανάλυση των δεδομένων (δείκτες παραγωγής) που έρχονταν από κάθε επιχείρηση και για κάθε επιχείρηση ξεχωριστά μέσω του δικτύου (telex!) Cybernet,

  2. η ανίχνευση ανωμαλιών στην παραγωγή (π.χ. χαμηλή προσέλευση προσωπικού), και,

  3. η γρήγορη αντιμετώπιση τους σημαίνοντας συναγερμό στο εργοστάσιο.

Οι διάφοροι δείκτες που έφταναν δις-ημερησίως με τις μηχανές telex στον κεντρικό υπολογιστή στο Santiago από την κάθε επιχείρηση ήταν για παράδειγμα: κατανάλωση καυσίμων / ενέργειας / πρώτων υλών, η προσέλευση του προσωπικού, κ.ά. άγνωστα σε μένα.

Ο αλγόριθμος δούλευε ως εξής. Πρώτα οι τιμές των δεικτών ελέγχονταν, συγκρίνονταν με άλλες τιμές στο αρχείο και υπολόγιζαν την πιθανότητα ο αριθμός να είχε σταλεί ή ληφθεί λάθος. Αυτό γινόταν με στατιστικές δοκιμές (statistical tests) που έλεγχαν πόσο πιθανή ήταν η ληφθείσα τιμή για τον συγκεκριμένο δείκτη. Δηλαδή αν ήταν μέλος της στατιστικής κατανομής (membership of statistical distribution) που βρισκόταν καταχωρημένη για αυτόν τον δείκτη και που δημιουργήθηκε με βάση την εμπειρία των μάνατζερς των εργοστασίων και των ειδικών της CORFO.

Τιμές που βρίσκονταν μέσα σε “κανονικά” όρια σύμφωνα με τις καταχωρημένες στατιστικές κατανομές, που ανάφερα, αγνοούνταν. Έτσι έμεναν οι τιμές που ήταν πιθανές αλλά “ανώμαλες”. Αυτές οι τιμές θα ενεργοποιούσαν τον συναγερμό στο εργοστάσιο. Το εργοστάσιο είχε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα για να αντιδράσει μόνο του και να διορθώσει την κατάσταση – η αυτονομία ήταν ένα κύριο χαρακτηριστικό του Viable System Model (VSM). Αν ο συναγερμός συνέχιζε τότε στελνόταν στο επόμενο επίπεδο διοίκησης, το #4 (για το VSM δες την εισαγωγή σε προηγούμενη ανάρτηση).

Το σύστημα αυτό ήταν αρκετά απλό και έγινε απλούστερο όταν ο Stafford Beer έμαθε για μια νέα τεχνική από την δημοσίευση “A Bayesian Approach to Short-term Forecasting”, Harrison & Stevens, 1971. Χρειαζόταν όμως αρκετή υπολογιστική δύναμη, τουλάχιστον για τον αρχικό υπολογισμό των κατανομών. Οι λίγες ώρες που τους παραχωρήθηκαν στο IBM 360/50, δεν ήταν αρκετές μέχρι που δόθηκε στο πρόγραμμα ο δικός του υπολογιστής, ο Burroughs 3500, που ήταν όμως σχετικά λιγότερο δυνατός. Αυτό σήμαινε ότι θεωρητικά το όλο σύστημα θα είχε την δυνατότητα να αντιδράσει άμεσα (“real-time”) σε κάθε συναγερμό. Αντίθετα χρησιμοποιώντας τον IBM 360/50 μόνο κάποιες ώρες την ημέρα αυτή η δυνατότητα δεν υπήρχε.

Τον προγραμματισμό του λογισμικού ανέλαβαν 12 άτομα στο Λονδίνο, εργαζόμενοι στην Arthur Andersen με επικεφαλής κάποιον Alan Dunsmuir ο οποίος ήταν και αυτός που εισηγήθηκε στον Stafford Beer την μέθοδο Bayesian Filtering. Για την ιστορία, είμαι 99% σίγουρος ότι αυτή η εταιρεία ήταν θυγατρική της Arthur Andersen Consulting, δηλαδή των λογιστών της Enron και WorldCom που χρεοκόπησαν με μεγάλο κρότο στα 2000.

3. Checo

Η ροή των χρημάτων (και όχι προϊόντων) στην οικονομία των ΗΠΑ το 1997. "Network Structure of Inter-industry Flows" by  McNerney J, Fath BD, Silverberg G, 2012

Η ροή των χρημάτων (και όχι προϊόντων) στην οικονομία των ΗΠΑ το 1997 – ένα παράδειγμα της αλληλο-εξάρτησης της παραγωγής. Στο διάγραμμα παρουσιάζονται μόνο οι μεγαλύτερες ροές. “Network Structure of Inter-industry Flows” by McNerney J, Fath BD, Silverberg G, 2012

Το πρόγραμμα ChEco (Chilean Economy) έχει να κάνει με τον Κεντρικό Σχεδιασμό της παραγωγής. Βασικά είναι μια προσπάθεια για να δημιουργηθεί ένας ηλεκτρονικός εξομοιωτής της Χιλιανής Οικονομίας (simulator). Ο Stafford Beer εδώ προσπαθεί να δημιουργήσει ένα νέο τρόπο σχεδιασμού της παραγωγής (“balancing the economy”), διαφορετικό από το στατικό, όπως το χαρακτηρίζει, “Materials Balances” ή “Input-output Analysis” – μεθόδους που χρησιμοποιούσαν άλλες χώρες και κύρια η Σοβιετική Ένωση. Το “balancing” (ισορροπία) αναφέρεται στις ποσότητες των πρώτων υλών, των παραγόμενων προϊόντων, των εισαγόμενων προϊόντων, των προϊόντων προς κατανάλωση και προς εξαγωγή. Πόσα από το ένα, πόσα από το άλλο ώστε να πετύχουμε την ισορροπία και να μην ξεφύγουμε από την κατεύθυνση που έχουμε αποφασίσει, π.χ. αύξηση των μηχανών ντίζελ για αύξηση των τρακτέρ για να ικανοποιηθεί ο στόχος για αύξηση της παραγωγής σιταριού κατά … %.

Αλλά πρώτα ας κάνουμε εδώ μια παρένθεση για να δώσουμε το μέγεθος του εγχειρήματος του σχεδιασμού της παραγωγής. Στις πλείστες περιπτώσεις, υπάρχει μία μεγάλη αλληλο-σύνδεση, μία αλληλο-εξάρτηση μεταξύ των παραγόμενων προϊόντων. Ένα προϊόν που βγαίνει από ένα εργοστάσιο χρειάζεται σαν “πρώτη ύλη” αρκετά προϊόντα άλλων εργοστασίων, εκτός από τις πραγματικά πρώτες ύλες όπως πετρέλαιο, χαλκό, ακατέργαστη ξυλεία, κτλ. Με την σειρά του το προϊόν αυτό σε κάποιες περιπτώσεις θα εξαχθεί, θα αποθηκευτεί, θα βρεθεί στα καταστήματα για κατανάλωση ή θα πάει σε άλλα εργοστάσια ως “πρώτη ύλη” για πιο σύνθετα προϊόντα.

Προγραμματίζοντας την όλη παραγωγή ώστε

  1. να αποφεύγονται οι σπατάλες,
  2. να μειώνεται η εξάρτηση από τις εισαγωγές,
  3. να ιεραρχούνται οι ανάγκες που πρέπει να ικανοποιηθούν, μιας και οι πρώτες ύλες, η ενέργεια, τα μεταφορικά μέσα, η εργατική δύναμη είναι πεπερασμένες ποσότητες που κάποτε εξαντλούνται (ας πούμε λόγω έλλειψης συναλλάγματος για αγορά ενέργειας), και,

  4. να δίνεται στην οικονομία, μέσω της παραγωγής, η κατεύθυνση που αποφασίζει η κοινωνία

είναι μία πολύπλοκη διαδικασία. Μία μέθοδος που ακολουθήθηκε στην Σοβιετική Ένωση από την Gosplan είναι η “Ισορροπία των Υλικών” (Materials Balances) που παραπέμπει στον νόμο της χημείας ότι σε μια αντίδραση η ολική μάζα των αντιδρώντων πρέπει να είναι ίση με την ολική μάζα των προϊόντων. Για κάθε παραγόμενο προϊόν P_i λοιπόν ισχύει:

X_i = Y_i + a_{i,1} \cdot X_1 + a_{i,2} \cdot X_2 + \cdots + a_{i,n} \cdot X_n - V_i - M_i

  • X_i : ποσότητα προϊόντος P_i που πρέπει να παραχθεί,
  • Y_i : ποσότητα προϊόντος P_i για κατανάλωση,
  • a_{i,1}, a_{i,2}, \cdots a_{i,n} : ποσότητες προϊόντος P_i που θα χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή μιας μονάδας από καθένα από τα άλλα (n) πιο σύνθετα προϊόντα (ας τα ονομάσουμε P_1, P_2, \cdots P_n, και σε ποσότητες X_1, X_2, \cdots X_n αντίστοιχα) – η αλληλο-εξάρτηση που αναφέραμε,

  • V_i : εισαγωγές προϊόντος P_i (αν γίνονται),
  • M_i : ποσότητα προϊόντος P_i σε αποθήκες (αν υπάρχει).

Δηλαδή παράγουμε X_i μονάδες προϊόντος P_i. Από αυτές, Y_i θα διατεθούν στα καταστήματα. Τα υπόλοιπα συν αυτά στις αποθήκες και από εισαγωγές θα μοιραστούν στα εργοστάσια που παράγουν πιο σύνθετα προϊόντα. Για παράδειγμα, a_{i,1} \cdot X_1 μονάδες P_i θα πάνε για την παραγωγή του προϊόντος P_1. Δηλαδή X_1 μονάδες αυτού του προϊόντος θα παραχθούν και κάθε μία από αυτές χρησιμοποιεί a_{i,1} μονάδες από το προϊόν P_i, και τα λοιπά.

Η μέθοδος της “Ισορροπίας των Υλικών” (Materials Balances) θα εξεταστεί σύντομα σε επόμενη ανάρτηση, μαζί και με τα προβλήματα που βρήκαν οι Σοβιετικοί μπροστά τους, καθώς και πως μπορεί η μέθοδος αυτή να “νεκραναστηθεί” χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικούς υπολογιστές της εποχής μας και διάφορες ανακαλύψεις των τελευταίων 50 χρόνων στον Γραμμικό Προγραμματισμό [3] (linear programming) που επιτρέπουν την λύση εκατοντάδων χιλιάδων (ίσως και εκατομμυρίων) γραμμικών εξισώσεων της μορφής X = AX + Y - V - M ή, πιο απλά, AX = Y.

Οι “τεχνολογικές” ποσότητες / ισοδυναμίες a_{i,1}, a_{i,2} \cdots a_{i,n}, δηλαδή η συμμετοχή του προϊόντος μας στην παραγωγή άλλων προϊόντων πρέπει να υπολογιστούν βάσει κάποιων ισοδυναμιών που θα βγουν μελετώντας τα μηχανολογικά σχέδια. Π.χ. πόσο ατσάλι χρειάζεται για να κάνουμε ένα τεθωρακισμένο Τ34, πόσες βίδες του μεγέθους τάδε; Αυτό όμως δεν είναι κάτι εύκολο αφού τα σχέδια αλλάζουν, οι τεχνικές αλλάζουν, γίνονται πιο αποδοτικές κτλ. Παρεμπιπτόντως εδώ φαίνεται γιατί ο Stafford Beer ήταν φανατικός υποστηρικτής της συμμετοχής των εργαζομένων στην διοίκηση αφού η εμπειρία τους θα βοηθούσε στην συλλογή αυτών των στοιχείων, από τα κάτω προς τα πάνω.

Ενώ όπως γράφει εδώ [1, σελ. 174] η δυσκολία υπολογισμού των “τεχνολογικών” ποσοτήτων / ισοδυναμιών, η έλλειψη στοιχείων απευθείας από τα εργοστάσια και επειδή, λέει, η Gosplan δεν έψαχνε αρκετά το θέμα – ας είμαστε δίκαιοι όμως, μιλούμε για χιλιάδες ή εκατομμύρια ισοδυναμίες! και τα μηχανολογικά σχέδια φυσικά τότε δεν ήταν μηχανογραφημένα για να κάνουμε ένα “search”!!! – είχε αποτέλεσμα οι Σοβιετικοί να χρησιμοποιούν την ίδια ισοδυναμία “1 τεθωρακισμένο Τ34 = Χ κιλά ατσάλι” για χρόνια. Αυτό φυσικά θα είχε μεγάλο αντίκτυπο στην αποδοτικότητα της Παραγωγής, στην ύπαρξη σπαταλών και ελλείψεων στην Οικονομία και ίσως και στην “εξαφάνιση” υλικού που παραχωρήθηκε στα εργοστάσια βάσει της ισοδυναμίας αλλά δεν χρειάστηκε τελικά στην παραγωγή γιατί τα σχέδια άλλαξαν και π.χ. κάθε T34 τώρα χρειάζεται 1 κιλό λιγότερο ατσάλι – apropos η “δεύτερη οικονομία” στην ΕΣΣΔ λόγω προβληματικής μεθοδολογίας κεντρικού σχεδιασμού όπως έγραψαν οι Keeran και Kenny [4, σελ. 126]. Τα αναφέρω αυτά σαν ενδεχόμενες παρενέργειες ενός τέτοιου συστήματος κεντρικού σχεδιασμού. Δεν εξετάζω αν πράγματι αυτή ήταν η κατάσταση στην Σοβιετική Ένωση και αν ναι σε ποιά χρονική περίοδο.

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα με την παραπάνω μέθοδο σχεδιασμού είναι ότι λόγω της αλληλο-εξάρτησης των προϊόντων (π.χ. ατσάλι → βίδες → τρακτέρ κτλ.) αλλαγή στις ποσότητες της παραγωγής για το ατσάλι σήμαινε να υπολογιστούν από την αρχή όλα τα επηρεαζόμενα προϊόντα και αν κάτι δεν έβγαινε σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές τότε έπρεπε να γίνουν ξανά υπολογισμοί με την μέθοδο δοκιμής-σφάλματος (trial and error) ή να ξανά-λυθούν οι εξισώσεις. Κάτι που σήμερα είναι πιο εύκολο λόγω της ύπαρξης των υπολογιστών αλλά παλαιότερα θα ήταν μεγάλος πονοκέφαλος. Έτσι στο [1, σελ. 175] αναφέρει σαν δικό του συμπέρασμα ότι οι πρακτικές δυσκολίες επίλυσης των εξισώσεων και η βαθιά αλληλο-εξάρτηση στη παραγωγή των προϊόντων οδήγησε τους σχεδιαστές της παραγωγής (Gosplan) να πάψουν να ψάχνουν το βέλτιστο σχέδιο παραγωγής (optimal plan) αλλά να συμβιβαστούν με ένα υποδεέστερο σχέδιο που κάπως δουλεύει και δεν έχει αντιφάσεις (consistent plan). Επίσης λέει ότι συνήθως τα λάθη στον σχεδιασμό τα “απορροφούσε” η κατανάλωση …

Αλλά ας αφήσουμε τις μεθοδολογίες του κεντρικού σχεδιασμού για μια επόμενη ανάρτηση πολύ σύντομα και ας πάμε πίσω στο πρόγραμμα Checo του Stafford Beer …

Ο Stafford Beer δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει καμιά τέτοια μέθοδο σχεδιασμού της παραγωγής (δηλαδή Material Balances και Input/Output Analysis). Για δύο λόγους όπως εξηγεί, [2, σελ. 265]:

  1. Προϋποθέτουν μία στερεότυπη και στατική δομή της οικονομίας (δηλαδή οι ισοδυναμίες τύπου ατσάλι → βίδες κτλ. που λέγαμε) που είτε κληρονομείται από το παρελθόν είτε αντιγράφεται από οικονομίες άλλων χωρών. Η κυβέρνηση της Χιλής ιδανικά θα ήθελε να αλλάξει την δομή της οικονομίας της προς το καλύτερο και αποδοτικότερο. Αυτό προϋποθέτει δυναμικές μεθόδους σχεδιασμού της παραγωγής. Εδώ φαίνεται πώς ο Stafford Beer είχε μία ιδιοφυή “τρέλα”. Γιατί, λέει, να υποθέσουμε ότι οι βίδες γίνονται από ατσάλι; Αν βάλουμε αυτόν τον κανόνα μέσα στην παραγωγή μας, μέσα στις εξισώσεις του σχεδιασμού, ποιος θα δοκιμάσει καν να κάνει βίδες από άλλο υλικό (μέσα στον κεντρικό σχεδιασμό); Ή πόσο δύσκολο θα ήταν να αλλάξει ο σχεδιασμός αν ανακαλύψουμε άλλο υλικό για τις βίδες μας; Εδώ βάζει δύο θέματα, το πρώτο είναι η αντίδραση / αδράνεια (όροι Φυσικής) του συστήματος σε μία δράση (βίδες από άλλο υλικό) που μπορεί τελικά να πάει χαμένη, ανεξαρτήτως προθέσεων. Και δεύτερο, “αν θα κτίσεις κάτι, ξεκίνα με το Μεγάλο” – ο Αλιέντε εδώ θα του είπε μάλλον “καλά και τι θα τρώμε μέχρι να κάνουμε το Μεγάλο;” … Υποθέτω.

  2. Πολύ δύσκολα μπορεί κάποιος να βάλει μέσα σε αυτά τα μοντέλα και μεθόδους την τυχαιότητα (stochasticity) που συνήθως χαρακτηρίζει την Οικονομία ή να τα κάνει να αντιδρούν στην τυχαιότητα της Οικονομίας και να αντεπεξέρχονται.

Έτσι λοιπόν ο Stafford Beer πρότεινε να δημιουργήσει ένα εξομοιωτή της Χιλιανής Οικονομίας (το Checo) με τον οποίο η ηγεσία θα πειραματιζόταν με διάφορα “αν … , τότε τι;” (what-if) σενάρια. Π.χ. αν υποτιμηθεί το νόμισμα, αν πέσει η τιμή του χαλκού τότε τι θα γίνει στην Οικονομία; Μήπως αν αυξάναμε την παραγωγή του τάδε προϊόντος και μειώναμε το δείνα; Και τα λοιπά.

Αυτή η προσπάθεια σίγουρα ήτανε εξαιρετικά φιλόδοξη και μπροστά από την εποχή της, μα και τρελή δεδομένου των πενιχρών υπολογιστικών μέσων που είχαν στην διάθεση τους μα και το επίπεδο ανάπτυξης του λογισμικού και των αλγόριθμων διεθνώς το 1970. Από την άλλη σαν ιδέα δεν ήταν και άσχημη. Θα μπορούσε να πετύχει μακροπρόθεσμα αφού η οικονομία της Χιλής θα ήταν κεντρικά σχεδιασμένη άρα πολύ πιο εύκολη στο να μοντελοποιηθεί, να εξομοιωθεί μα και να παράξει τρομερούς ρυθμούς ανάπτυξης συγκρινόμενη με την οικονομία στον Άναρχο, Σπάταλο και Διεφθαρμένο Καπιταλισμό [5, 6, 7].

Το Checo γράφτηκε στην Αγγλία με βοήθεια από τον Ron Anderton και τον K.A. Gilligan. Σημαντικό στοιχείο είναι ότι η γλώσσα προγραμματισμού, η DYNAMO, είχε δημιουργηθεί ειδικά για εξομοιώσεις στο MIT την ίδια χρονιά και ο Stafford Beer με τις διασυνδέσεις του κατάφερε να την φέρει στην Χιλή (φαντάζομαι εκείνον τον καιρό η εγκατάσταση λογισμικού ήταν ένα τελείως διαφορετικό εγχείρημα από ότι σήμερα …) και να βρει και προγραμματιστές που μπορούσαν να την χειριστούν.

Αργότερα ο Stafford Beer παραπονέθηκε [2, σελ. 268] ότι τα στοιχεία της οικονομίας που σύλλεγε το γραφείο Στατιστικών της Χιλής και που χρειάζονταν για να λειτουργήσει ο εξομοιωτής ή δεν υπήρχαν, ή ήταν παλιά ή απλώς αναξιόπιστα. Και έτσι ο εξομοιωτής δεν λειτούργησε ποτέ όπως αυτός θα το ήθελε. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει κάτι το πρωτοποριακό για τον καιρό εκείνο. Καθημερινά, τα δεδομένα από το Cyberstride να δίνονται στο Checo το οποίο θα “έτρεχε” μία εξομοίωση για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Γιατί όχι;

Μόνο που ο χρόνος δούλευε εναντίον του και σε λίγους μήνες όχι μόνο το πρότζεκτ Cybersyn αλλά όλο το πρότζεκτ του Σοσιαλισμού στην Χιλή έπεσε πάνω σε τοίχο.

ΑΧΠ
——-
Παραπομπές:

Σημειώσεις:

  • [5] Αναρχία στην παραγωγή μέσα στον Καπιταλισμό : αφού η βασική φιλοσοφία του είναι η μεγιστοποίηση των κερδών αυτών που κατέχουν και επενδύουν το Κεφάλαιο που είτε έχουν (σηκώνει μεγάλη συζήτηση αυτό το “έχουν”), είτε δανείστηκαν από μια τράπεζα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο κάθε κεφαλαιοκράτης που κρύβεται πίσω από το κάθε εργοστάσιο κάνει ότι του καπνίσει, παράγει ότι θέλει φτάνει να έχει τα λεφτά για να αγοράσει μηχανήματα, πρώτες ύλες και εργατικό δυναμικό. Η αναρχία είναι τόσο μεγάλη που δημιουργεί τεράστια παράδοξα. Π.χ. ας πούμε ότι συμμετέχεις σε ιδιωτικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα (μπα τώρα και τα δημόσια δεν ντρέπονται). Οι αποκοπές σου επενδύονται για να πληρώσουν την σύνταξη σου σε 40 χρόνια. Πολλές φορές για να “αποδώσουν καλύτερα”, τα κεφάλαια δίνονται σε αρπακτικά hedge funds τα οποία στοιχηματίζουν ότι η μετοχή μιας εταιρείας θα “πέσει”, το γνωστό “selling short”. Για κακή σου τύχη, το hedge fund διαλέγει την εταιρεία που δουλεύεις εσύ για να κάνει αυτό το, αποδοτικό κατά τα άλλα, κόλπο. Δεν είναι κάτι το προσωπικό, είναι μπίζνες. Έτσι για να σου εξασφαλίσει την σύνταξη σου το hedge fund, χρεοκοπεί την εταιρεία που εργάζεσαι. Και εσύ καταλήγεις στον δρόμο. Μην χολοσκάς, θα βρεις παρέα και ζεστασιά κάτω από το γεφύρι.

    Η Αναρχία δημιουργεί φούσκες που όταν σπάσουν τον λογαριασμό τον πληρώνει ο αδύνατος που δεν είχε ιδέα. Ας θυμηθούμε την ιστορία με τις Ισλανδικές φουσκο-τράπεζες (Icesave, Landsbanki, κτλ.) όπου αρκετά συνταξιοδοτικά ταμεία (ανάμεσα και αυτό της Αστυνομίας) της Αγγλίας (και όχι μόνο), φιλανθρωπικές οργανώσεις και Δήμοι είχαν “επενδύσει”. Το 2008 έχασαν 1 δις λίρες (μάλλον πιο πολλά αλλά δεν βρίσκω τώρα το λινκ)!

    Στον Σοσιαλισμό η παραγωγή σχεδιάζεται κεντρικά προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης των αναγκών της κοινωνίας στο σύνολο της. Πρώτα Στέγη, Υγεία, Παιδεία, μετά κότερα. Αν και πολλές φορές η ανάγκη του ενός είναι πολυτέλεια για τον άλλο … Δυστυχώς σήμερα στον Καπιταλισμό, μετά από 200 χρόνια ύπαρξης του, ακόμα μιλάμε για τα αυτονόητα Στέγη, Υγεία, Παιδεία. Νομίζεις θα λυθούν αυτά τα θέματα ποτέ; Πάλι από τα σύννεφα θα πέσεις και θα παραπονιέσαι …

  • [6] Σπατάλη στην παραγωγή. Τρόφιμα πετάγονται στις χωματερές, άλλα προϊόντα σαπίζουν σε αποθήκες γιατί πλέον δεν είναι της μόδας. Κάποια τεχνολογικά προϊόντα έχουν ημερομηνία λήξης στον εγκέφαλο τους (το ανάφερα σε προηγούμενη ανάρτηση με αυτή την πηγή) και είναι προγραμματισμένα να … χαλούν. Τα πάντα είναι τυλιγμένα σε σπάταλες συσκευασίες για να εντυπωσιάσουν τον καταναλωτή. Παρατήρησες στο αεροδρόμιο την ιδιωτική υπηρεσία συσκευασίας αποσκευών; Μόνο με 10 ευρώ τυλίγουν τα λερωμένα σας σώβρακα σε 5 κιλά πλαστικό. Μην τα κλέψουν οι διεφθαρμένοι αχθοφόροι.

    Και βέβαια σπατάλη χρήματος. Οι εταιρείες βρίσκουν το κεφάλαιο για επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες ή για αύξηση της παραγωγής τους από τράπεζες ή μετόχους. Αν μία εταιρεία χρεοκοπήσει τότε οι μέτοχοι της, οι μέτοχοι των τραπεζών που την δάνεισαν και, τώρα τελευταία με το bail-in και, οι καταθέτες τους είναι υπεύθυνοι για να πληρώσουν τον λογαριασμό. Ε ναι κάποιος πληρώνει την κάθε χρεοκοπία, τί νόμισες;

  • [7] Διαφθορά στην παραγωγή : Wolkswagen (εξαπάτηση, ρύποι), Siemens (δωροδοκίες), Mercedes (δωροδοκίες), IBM, Airbus και Boeing, Pepsi στα δικαστήρια για δωροδοκίες, GAP, H&M, Adidas, Nike, Samsung, και πολλές άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις σε αμέτρητα σκάνδαλα παιδικής εργασίας. Αρκούν;

  • Προηγούμενα κείμενα για τον Κεντρικό Σχεδιασμό:

    Σχόλια και διορθώσεις ευπρόσδεκτα.

    Advertisements

About ΑΧΠ

\|/ Endika Mesa (islaind at yahoo.co.uk) ex livantes \|/
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to 3 – Project Cybersyn – Κεντρικός Σχεδιασμός στη Χιλή του Αλιέντε – η Κυβερνητική και ο Stafford Beer – 3

  1. Pingback: 4 – Project Cybersyn – Κεντρικός Σχεδιασμός στη Χιλή του Αλιέντε – Opsroom – 4 | Το προνόμιο του Φτωχού

  2. Pingback: 4 – Project Cybersyn – Κεντρικός Σχεδιασμός στη Χιλή του Αλιέντε – Opsroom – 4 | Το προνόμιο του Φτωχού

  3. Pingback: Ο Κεντρικός Σχεδιασμός στον σοσιαλισμό – 2. ακόμα λίγα για την “ελεύθερη” αγορά | Το προνόμιο του Φτωχού

  4. Pingback: Ο Κεντρικός Σχεδιασμός στον Σοσιαλισμό – 1. ο von Mises και η “ελεύθερη” αγορά | Το προνόμιο του Φτωχού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s